یک شب سرد زمستان, انزمان که مردمان شهر نور و دانایی در بسترهای سبز خواب خویش به تماشای بهار رفته بودند, اهریمن سیاه نادانی زمین

سبزشان را به اسارت سیاهی ها برد .چراغ روشن دانایی گم شد,ابرهای باران در آسمان خاکستری زمین عقیم گشتند و دیگر هرگز باران نبارید .مردمان مسخ شده ,لبها بی لبخند ,قلبها تهی,دیدگان بی مهر,خبر از خش...کسالی چندین ساله می داد. رویش علفهای زرد هرز,سبزی زمین را از یاد برد.دیگر کسی به سبزی,به نور نیندیشید.گوسفندان گرسنه در مراتع خشک شده می مردند و از پوزه ی کفتارهای پیر خون جاری بود. مردمان گرسنه و رنجور,برهوت خشک و خالی زمین را به دنبال یافتن چراغ روشن دانایی چنگ میزدند.اما تنها عایدشان زخم انگشتان خون آلود بود وبس. باران نمی بارید,آسمان خشمگین,زمین در حال فروپاشیدن تنها بزرگ اهریمن تاریکی بر تخت نادانی فرمان می راند. مردمان اهریمنی با زنان تاریکی همبستر می گشتند و نوزادان گناه زاده می شدند. زمین برای مردمان مسخ شده,تنگ تر و تنگ تر می گشت و بدین سان سالهای بس دراز گذشت...دیگر کسی به نور نمی اندیشید,دیگر کسی بهار و سبزه را به خاطر نداشت.گویی همه در همان زمستان سرد_یورش_اهریمن زندگی را از یاد برده بودند.اما یک شب بناگهان در آسمان تاریک شب آذرخشی درخشید,طوفانی سهمگین آغاز شد و ابرهای عقیم,باران را بیاد آوردند .هیاهویی بپا خاستچه کسی چراغ دانایی را از دل تاریکی بدر آورد؟هیچکس نمی دانست و بدنبال پاسخ هم نبود,مهم خورشید بود که سحر می آمد تا مرگ تاریکی را به تماشا بنشیند. زان پس دوباره نور بر تاریکی چیره گشت. زنان روشنایی بر بستر خورشید نوزادان دانایی را به دنیا آوردند زمین دوباره سبز شد باران دوباره بارید,لبها آماده درود به یکدیگر.زمین رنگ آشتی گرفت و صدای کودکان خورشید که از درون چشمه های نور به گوش می رسید.من دیگر به چاه سیاهی فرو نخواهم رفت ,نگهبان نور می شوم و پاسدار دانایی.بیشتر بخوانید